1. Jak szpachlować nowe ściany i sufity?
2. Jak szpachlować malowane wcześniej ściany?
3. Jak szlifuje się ściany po szpachlowaniu?
4. Jak spoinuje się płyty gipspwo-kartonowe?
5. Dlaczego należy gruntować płyty gipsowo-kartonowe?
6. Jak przygotować ściany przed przyklejaniem płytek ceramicznych - impregnowanie.
7. Jak malować kuchnie i łazienki - pomieszczenia mokre - grzyby itp.
8. Jak dobierać farby emulsyjne do malowania wewnątrz pomieszczeń?
1. Jak szpachlować nowe ściany i sufity?
Świeże tynki można szpachlować i malować dopiero po upływie około miesiąca od ich położenia - jest to czas niezbędny, aby tynk dobrze związał i zaszły w nim do końca wszystkie reakcje chemiczne. Często ciągle pokutuje pogląd, że taki świeży tynk należy wybiałkować, czyli pomalować wapnem. Robi się to, w ogólnym przekonaniu, aby pokryć ścianę "zdrowym" podkładem - wapnem. Wapno jest silnie alkaliczną substancją - dobrze dezynfekuje podłoże i rzeczywiście dodatkowo chroni ścianę np. przed późniejszym rozwojem pleśni i grzybów itp. Jest to jednak zabieg zupełnie niepotrzebny - w tynku cementowo-wapiennym jest wystarczająca ilość wapna i nie ma potrzeby jeszcze takiej ściany białkować. Samo wapno zmieszane z wodą nie "trzyma" się dobrze ściany - można to łatwo sprawdzić pocierając taką wybiałkowaną ścianę otwartą dłonią - dłoń pozostaje biała. Dopiero po dłuższym okresie czasu (kilka miesięcy do nawet roku) takie wapno zwiąże się trwale ze ścianą - jest to tzw. proces karbonizacji.
Jak wcześniej wspomniano nie ma potrzeby białkowania tynków cementowo-wapiennych. Przed malowaniem ściany należy ją wyrównać szpachlówką. Widać tutaj wyraźnie różnicę w ostatecznym efekcie. Do szpachlowania można użyć szpachlówek: Acryl Putz start lub Acryl Putz finisz.
Przed przystąpieniem do szpachlowania należy ocenić stan podłoża tzn: stopień chropowatości, ilość i wielkość ubytków. Stopień chropowatości określi nam ile warstw będzie trzeba nałożyć do momentu uzyskania idealnie gładkiej powierzchni. Jeżeli ściana jest nowa i w miarę gładka należy użyć gotowej szpachlówki Acryl Putz finisz - należy ją nakładać jednorazowymi 1-2 milimetrowymi warstwami 1-2 razy. Następnie przeszlifować i malować. Jeżeli w ścianie są większe nierówności należy użyć sypkiej szpachlówki Acryl Putz start - można ją nakładać jednorazowymi warstwami nawet do 3cm. Szpachlówka start nadaje się świetnie nawet do takich czynności jak mocowanie przewodów elektrycznych, puszek na kontakty, czy narożniki metalowe.
Często pojawia się pytanie o konieczność impregnowania świeżego tynku lub poprzedniej powłoki przed szpachlowaniem. W zasadzie nie ma potrzeby impregnowania świeżego tynku. Jednak zapimpregnowanie zmniejsza chłonność podłoża, wiąże luźne ziarna piasku i dzięki temu szpachlowanie będzie łatwiejsze, a całość bardziej trwała. Bezwzględnie konieczne jest impregnowanie tynków gipsowych przed ostatecznym szpachlowaniem ich Acryl Putz'em finisz - ponieważ gips jest silnie chłonnym materiałem i bardzo szybko odciąga wodę z warstwy szpachli, która w ten sposób nie może prawidłowo i powoli wyschnąć.
-do góry-
2. Jak szpachlować malowane wcześniej ściany?
W przypadku szpachlowania ścian ze starymi powłokami malarskimi podłoże musi być odpowiednio przygotowane. W tym celu powinno się za pomocą metalowej szpachelki usunąć stare odpadające powłoki, a następnie koniecznie zaimpregnować całą powierzchnię impregnatem wzmacniająco-gruntującym UNI-ŚNIEŻKA GRUNT . Na wszelkie pęknięcia ścian należy zastosować siatkę zbrojącą taką, jaką stosuje się w przypadku łączenia płyt gipsowo-kartonowych. W celu uzyskania jak najlepszych efektów dekoracyjnych tzn. idealnie prostych linii kątów na wszystkich narożach konieczne byłoby "nabicie" zewnętrznych aluminiowych narożników, a w kątach zastosowanie taśmy papierowej.
Szpachlowanie (w przypadku całego pomieszczenia) zaczynamy zawsze od najtrudniejszego miejsca, czyli sufitu, a następnie szpachlujemy ściany. Narzędzia potrzebne do wykonywania szpachlowania to dwie metalowe szpachelki (najlepiej ze stali nierdzewnej) o różnej wielkości. W przypadku szpachlowania naroży możemy także używać szpachelek kątowych (zob. zdjęcia: nabieranie, szpachlowanie i szpachelka kątowa). Mniejsza szpachelka służy do nabierania szpachli z pojemnika na większą szpachelkę - większa z kolei do nakładania i rozprowadzania szpachli na ścianie czy suficie. Sama czynność szpachlowania polega więc na nakładaniu szpachli - za pomocą w/w narzędzi - na przeznaczoną powierzchnię, a następnie na równomiernym jej rozprowadzeniu. Ważne jest, aby krawędzie nakładającej szpachelki zawsze były "czyste", tzn. bez grudek powstających na skutek wysychania nakładanej wcześniej szpachli (zabrudzona szpachelka bardzo utrudnia szpachlowanie - powstają zarysowania). Należy również pamiętać, aby nakładać cienkie warstwy. Nałożona w ten sposób masa szybciej wyschnie, co pozwoli na nałożenie kolejnej warstwy, aż do momentu uzyskania pożądanej gładkości.
-do góry-
3. Jak szlifuje się ściany po szpachlowaniu?
Po wyschnięciu powierzchnię szpachli należy przeszlifować za pomocą packi, na której można umieścić papier ścierny lub siatkę ścierną (uziarnienie ok. 80). Do szlifowania w kątach najlepsza jest specjalna gąbka ścierna. Szlifując duże powierzchnie z białej szpachli łatwo przeoczyć wiele miejsc i pozostawić je nie przeszlifowane. Najlepszą metodą na uniknięcie takich sytuacji jest podświetlenie zaszpachlowanej powierzchni lampą lub latarką, co umożliwia dokładne obejrzenie szlifowanej powierzchni. Poza tym szlifowanie ścian należy prowadzić przy standardowym oświetleniu, które później będzie używane w danym pomieszczeniu. Często zdarza się bowiem, że po zakończonym szlifowaniu ścian i ich pomalowaniu montuje się lampy lub kinkiety, przy świetle których uwidaczniają się wady powierzchni.
-do góry-
4. Jak spoinuje się płyty gipspwo-kartonowe?
Są dwie metody wykonywania spoin płyt gipsowo-kartonowych: spoinowanie z taśmą papierową i spoinowanie z samoprzylepną taśmą zbrojącą. Poniżej przestawimy starszą i trudniejszą metodę z taśmą papierową.
Pracę należy zacząć od przymocowania płyt gipsowo-kartonowych do przygotowanych wcześniej profili lub ścian zgodnie z zasadami ich montażu. Należy sprawdzić czy wszystkie śruby są odpowiednio dokręcone (tak aby nie wystawały ponad powierzchnię płyty). Koniecznie trzeba przykręcić (jeśli ich jeszcze nie ma) aluminiowe narożniki. Czynność łączenia płyt gipsowo-kartonowych za pomocą taśmy papierowej przebiega następująco:
1. Nałożyć szpachlę na łączenie płyt.
2. Nałożyć taśmę papierową na szpachlę wzdłuż spoiny.
3. Przesuwając szpachelkę w jednym kierunku docisnąć taśmę do szpachli wyciskając przy tym powietrze spod taśmy; czynność tą należy przeprowadzić bardzo starannie, jeżeli bowiem powietrze nie zostanie usunięte spod spoiny może dochodzić do odpryskiwania szpachli.
4. Następnie szerszą szpachelką nałożyć cienką warstwę szpachli na taśmę.
5. Po wyschnięciu spoinę lekko przeszlifować i ewentualnie nałożyć jeszcze jedną cienką warstwę szpachli szeroką szpachelką.
W przypadku siatki łączenie przebiega łatwiej i polega na przyklejeniu siatki na łączeniu płyt (są one zwykle samoprzylepne), a następnie nałożeniu szpachli. Czynność tę należy powtarzać aż do momentu pokrycia siatki. W obu przypadkach szlifowanie przeprowadzamy za pomocą papieru ściernego lub siatki szlifierskiej. Następnie płyty malujemy.
-do góry-
5. Dlaczego należy gruntować płyty gipsowo-kartonowe?
Po wykonaniu spoinowania płyt gipsowo-kartonowych do pomalowania mamy dwojakiego rodzaju powierzchnie - jedna z nich to spoina płyty wykonana ze szpachli, której głównym składnikiem jest gips. Gips jest materiałem mocno chłonącym wodę - w tych miejscach, na spoinach farba wysycha znacznie szybciej. Wyszlifowana szpachlówka jest także znacznie bardziej gładka od widocznej po obu stronach spoiny szorstkiej i zielonej powierzchni płyty gipsowo-kartonowej. Zwykłe farby nawierzchniowe wprawdzie pokryją takie powierzchnie, ale nie zamaskują dostatecznie różnic w szorstkości powierzchni. Żeby dokładnie ujednorodnić powierzchnię należy zastosować specjalnie opracowaną do tego celu farbę. Taką farbą jest podkładowa farba emulsyjna GRUNT ŚNIEŻKA. Jej skład został specjalnie dobrany w taki sposób, aby farba nakładała się jedną grubą warstwą i czyniła powierzchnie płyt gipsowo-kartonowych jednorodnymi. Na zachodzie Europy i w Stanach Zjednoczonych, gdzie płyty gipsowo-kartonowe stosuje się od wielu już lat, takie farby określa się mianem Primer (czyt. prajmer). Fabryka Farb i Lakierów ŚNIEŻKA była pierwszym w Polsce producentem takiej właśnie farby. W ostatnim czasie dokonano zmiany w recepturze emulsji GRUNT ŚNIEŻKI. Obecnie jest ona produkowana w oparciu o żywicę lateksową.
-do góry-
6. Jak przygotować ściany przed przyklejaniem płytek ceramicznych - impregnowanie.
Stosowanie impregnatów do ścian przed przyklejaniem płytek ceramicznych, szpachlowaniem, malowaniem znacząco wpływa na trwałość i jakość wykonanych połączeń i wymalowań.
Podłoża betonowe, tynki cementowo-wapienne, płyty gipsowo-kartonowe to najczęściej występujące w budownictwie materiały, z których wykonane są ściany i sufity. Prawie zawsze nie są one ostateczną warstwą. Zazwyczaj są wygładzane szpachlówką i następnie dopiero malowane farbami lub okładane płytkami ceramicznymi. O ile nowe świeżo wykonane podłoża są mocne i zwarte, to stare ściany są kruche, często w ich wierzchnich warstwach występują luźno związane pozostałości starych farb i "sypiący się" piasek. Często także podłoża cechują się zwiększoną chłonnością wody. Podczas prac remontowo-budowlanych w powietrzu unosi się duża ilość kurzu i pyłu, który osadza się na ścianach. Bez odpowiedniego przygotowania, na takich ścianach nie można bezpośrednio przyklejać płytek ceramicznych, szpachlować ich, czy malować. Przed przyklejeniem płytek ceramicznych lub malowaniem ściany (szczególnie przy malowaniu na zewnątrz pomieszczeń) należy przeprowadzić prosty test polegający na mocnym potarciu otwartą dłonią powierzchni ściany w różnych miejscach. Jeżeli na dłoni pozostaną jakiekolwiek ślady piasku lub starych farb i widać, że ze ściany "sypie się" piasek, to taką ścianę przed dalszymi pracami należy odpowiednio przygotować. Wyroby nawierzchniowe - np. zaprawa klejowa do płytek ceramicznych lub farba, ze względu na swoją gęstą konsystencję, nie mogą "wniknąć" w pory muru. Aby zwiększyć przyczepność tych materiałów, ścianę przed klejeniem, szpachlowaniem, malowaniem należy zagruntować. Impregnat przeznaczony do gruntowania wyprodukowany jest w oparciu o specjalną wodną dyspersję żywicy akrylowej. Dyspersja ta charakteryzuje się znacznie mniejszym rozmiarem cząstek niż w przypadku standardowych dyspersji używanych np. do produkcji farb. Dzięki temu może znacznie skuteczniej i głębiej penetrować pory podłoża. Po odparowaniu wody i wyschnięciu, pozostaje w porach ściany i zmienia diametralnie jej właściwości fizyko-chemiczne.
Wśród wielu korzyści wynikających z zastosowania impregnatu należy wymienić:
? głęboką penetrację słabych i kruchych podłoży,
? wzmacnianie i wiązanie luźnych, słabo związanych ziaren piasku, starych farb,
? wiązanie kurzu i innych zanieczyszczeń osadzonych na ścianach,
? wyrównywanie chłonności podłoża i przeciwdziałanie zbyt szybkiemu wchłanianiu wody z kleju/farby do podłoża,
? zapewnienie prawidłowych warunków dla wysychania następnie stosowanych wyrobów,
? polepszanie przyczepności farb/klejów,
? zmniejszanie paroprzepuszczalności, ale zapewnianie "oddychania ścian",
? zapobieganie przebarwieniom podłoża.
Jednym z takich dostępnych na rynku impregnatów gruntująco-wzmacniających jest produkowany przez Fabrykę Farb i Lakierów ŚNIEŻKA SA UNI-ŚNIEŻKA GRUNT. Przeznaczony jest do gruntowania ścian i sufitów wykonanych z betonu, tynków cementowo-wapiennych lub płyt gipsowo-kartonowych przed przyklejaniem na nich płytek ceramicznych, szpachlowaniem lub malowaniem, a także jako pierwsza warstwa przed przyklejaniem styropianu w systemie dociepleń. Można go stosować zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz pomieszczeń. Występuje w dwóch wersjach: jako preparat gotowy do użycia i jako koncentrat - przeznaczony do rozcieńczenia wodą.
-do góry-
7. Jak malować kuchnie i łazienki - pomieszczenia mokre - grzyby itp.
Malowanie jest jedną z ostatnich czynności prac wykończeniowych. Bywa ono utożsamiane z prostym rozprowadzaniem farby po ścianie przy pomocy wałka lub pędzla. To jednak nie do końca prawda. Nawet bowiem przy tak pozornie prostej czynności można popełnić błędy, których skutkiem będzie zmniejszona trwałość wymalowania oraz późniejszy dyskomfort i problemy z użytkowaniem pomieszczeń.
Do pomieszczeń mokrych zaliczamy miejsca, w których podczas ich zwykłego, codziennego użytkowania woda bywa rozlewana na posadzkę, a ściany mogą ulec zawilgoceniu wskutek rozpryskiwania się wody lub skraplania pary wodnej. W budynkach mieszkalnych będą to przede wszystkim: kuchnie, łazienki, ubikacje, pralnie, suszarnie, a w budynkach przemysłowych: różnego rodzaju laboratoria, niektóre pomieszczenia zakładów przemysłu spożywczego np. masarnie, browary, przetwórnie owoców i warzyw, itp.
Ściany i sufity wykonuje się zwykle z ceramicznych materiałów budowlanych: pustaków, bloczków betonowych, cegły. Następnie wyrównuje się je tynkami cementowo-wapiennymi lub gipsowymi i ewentualnie wygładza gładziami szpachlowymi: gipsowymi lub akrylowymi. Ściany i sufity można także wykonywać z płyt gipsowo-kartonowych, będących elementami tzw. suchej zabudowy wnętrz. Na samym końcu powierzchnie ścian i sufitów są malowane farbami emulsyjnymi. Mimo tak wielu warstw, ściana zachowuje jednak porowatość i dzięki temu mówimy, że "może oddychać". W praktyce oznacza to, że możliwa jest wymiana pary wodnej i powietrza "do" i "z" ściany. Ściana zachowuje się podobnie jak gąbka - w wilgotne i chłodne dni gromadzi parę wodną, a w suche i upalne oddaje ją do pomieszczenia. Tworzy się w ten sposób mikroklimat charakterystyczny dla każdego pomieszczenia. Niestety, gdy w pomieszczeniu częściej bywa wilgotno niż sucho, w ścianie może gromadzić się coraz więcej pary wodnej. Z czasem może się ona także wykraplać - w miejscach takich widać kropelki wody - mówimy wtedy że "ściana się poci". Jeżeli w pomieszczeniu jest ciepło, to kombinacja tych czynników może doprowadzić do wykwitów pleśni i zagrzybienia ścian.
"Zwykła" farba emulsyjna w opisanych powyżej warunkach może być dobrym podłożem dla rozwoju pleśni i grzybów. Dodanie do farby emulsyjnej wapna, które jest silnie zasadowe, hamuje rozwój jakichkolwiek organizmów w tak niekorzystnych dla nich warunkach. Niestety, nawet niewielki dodatek wapna do farby emulsyjnej pogarsza jej właściwości wytrzymałościowe i jej wygląd - farbę z dodatkiem wapna można stosować do malowania pomieszczeń o mniejszych wymaganiach estetycznych, np. piwnic, garaży, itp.
Aby zapobiegać tego typu sytuacjom, ściany należy pomalować inną odpowiednio dobraną farbą. Po pierwsze powinna ona mieć wysoką odporność mechaniczną - powłoka farby musi być odporna na długotrwałe działanie wody. Tylko farby wewnętrzne zakwalifikowane przez Polską Normę do rodzaju M lub S (czyli odporne na mycie na mokro lub odporne na szorowanie na mokro) spełniają ten warunek. W ofercie FFiL ŚNIEŻKA są to: ŚNIEŻKA Extra, ŚNIEŻKA Max, Euro-ŚNIEŻKA i Acry-ŚNIEŻKA. Po drugie farba musi charakteryzować się właściwościami grzyboodpornymi. Dlatego do farby o najwyższej wytrzymałości mechanicznej - jaką jest Acry-ŚNIEŻKA -dodano składniki zabezpieczające powłokę przed rozwojem pleśni i innych chorób grzybowych. W ten sposób powstała Bio-ŚNIEŻKA - farba o bardzo wysokiej odporności na szorowanie na mokro i równocześnie grzyboodporna. Farba ta przeznaczona jest przede wszystkim do malowania ścian i sufitów we wskazanych powyżej tzw. pomieszczeniach mokrych - kuchniach, łazienkach, piwnicach.
Niezwiązaną z problematyką malowania, ale bardzo ważną kwestią jest odpowiednio zaprojektowana i działająca wentylacja. Często w starszym budownictwie, po wymianie okien na nowe, bardzo szczelne, wykonane z drewna lub tworzyw sztucznych, dochodzi do pokrycia się ścian najpierw nalotem pleśni a później grzybami. Dotyczy to szczególnie wcześniej wspomnianych pomieszczeń mokrych, czyli kuchni i łazienek, ale często występuje także w innych pomieszczeniach. W większości przypadków przyczyną jest brak lub niesprawnie działająca wentylacja, której zadaniem jest odprowadzenie wilgoci wydzielającej się z podczas codziennego użytkowania mieszkania.
Przykładowo, przy zwykłym codziennym użytkowaniu mieszkania wydzielają się następujące ilości pary wodnej:
Dorosła osoba (oddychanie i pocenie się):
sen lub odpoczynek - 40g/h
lekka praca - 70g/h
szybki taniec - 340g/h
Prysznic/długa kąpiel - 2000g/h
Suszenie bielizny (jeden wsad do pralki) - 2000g
Gotowanie (jeden posiłek) - 1000-2000g
Cała ta wilgoć musi być odprowadzona przez kanały wentylacyjne - w przeciwnym wypadku pozostaje w mieszkaniu i kumuluje się m.in. w ścianach i sufitach, co może doprowadzić do powstania zagrzybienia. Kanały wentylacyjne muszą być udrożnione, co wcale nie jest to takie oczywiste, np. w starym budownictwie. Jeżeli występuje problem z tzw. ciągiem, można stosować mechaniczne wspomaganie instalacji przy pomocy różnego rodzaju wentylatorów (wg przepisów budowlanych nie można stosować wentylatorów poprawiających wentylację, jeżeli w pomieszczeniu zainstalowany jest piecyk gazowy z palnikiem atmosferycznym i oprowadzeniem spalin, a w pomieszczeniu nie ma kanału dolotowego ze świeżym powietrzem). Wentylator taki może być sterowany przez czujnik wilgotności - włącza się samoczynnie, np. podczas kąpieli pod prysznicem i wyłącza po odprowadzeniu pary wodnej, gdy wilgotność spadnie do normalnego poziomu. Dla prawidłowego działania wentylacji musi być zapewniony swobodny dopływ świeżego powietrza. Może się on dokonywać np. poprzez nie w pełni szczelne okna lub stosowane obecnie kanały dolotowe. Jeżeli okna są nowe i szczelne, a naturalny dopływ świeżego powietrza nie występuje, należy zamontować specjalne nawiewniki znajdujące się np. pod, lub nad oknami.
Prostsze nawiewniki wymagają sterowania ręcznego, ale istnieją także bardziej zaawansowane tzw. nawiewniki higrosterowalne. Otóż w nawiewniku takim jest zamontowany specjalny element reagujący na zmiany wilgotności. Jest on sprzężony z dzwignią sterującą klapką przesłaniającą otwór dolotowy. Wielkość tego otworu, a tym samym ilość świeżego powietrza dopływającego do pomieszczenia jest zależna od wilgotności panującej w danym pomieszczeniu.
-do góry-
8. Jak dobierać farby emulsyjne do malowania wewnątrz pomieszczeń?
Farby emulsyjne przeznaczone do malowania ścian wewnątrz pomieszczeń muszą spełniać kilkanaście różnych wymogów stawianych im przez Polską Normę - m.in. muszą posiadać odpowiednią siłę krycia (czyli zdolność zamalowywania poprzedniej warstwy farby, innego koloru, muszą być odpowiednio paroprzepuszczalne (paroprzepuszczalność musi być większa lub równa tzw. granicznemu współczynnikowi oporu dyfuzyjnego), muszą mieć odpowiednią lepkość i gęstość (właściwości fizyczne mające wpływ na sposób i łatwość nakładania farby). Oprócz tych wymogów farba emulsyjna do malowania wnętrz pomieszczeń jest zaklasywfikowana do jednej z trzech grup ze względu na tzw. odporność mechaniczną powłoki.
Ściany wewnątrz pomieszczeń bardzo często narażone są na intensywne ścieranie lub zabrudzenie. Jeżeli ściana jest pomalowana odpowiednio dobraną farbą można ją np. umyć bez potrzeby ponownego odmalowywania. Z drugiej strony przy doborze farb należy wziąć pod uwagę także aspekt ekonomiczny - zmywalne farby są bowiem znacznie droższe od tych odpornych tylko na ścieranie na sucho. Jednym z ważniejszych właśnie kryteriów podziału farb emulsyjnych przeznaczonych do malowania ścian i sufitów wewnątrz pomieszczeń jest odporność mechaniczna powłoki. Farby emulsyjne do wnętrz dzielą się pod tym względem na trzy podstawowe grupy: rodzaju T (oporne "tylko" na ścieranie na sucho, tanie), rodzaju M (odporne na zmywanie, droższe) i rodzaju S (odporne na szorowanie, najdroższe i najmocniejsze - przy ich użyciu uzyskać można najtrwalsze wymalowania).
Jaka z kolei jest różnica pomiędzy farbą emulsyjną zmywalną a szorowalną? Jeżeli przyjąć odporność emujsji zmywalnej jako 1 to odporność na zmywanie emulsji szorowalnej wynosi 3.
Jak odpowiednio dobrać farby do różnych powierzchni?
? Świeże, niemalowane wcześniej ściany warto malować droższymi farbami zmywalnymi (rodzaju M lub S - odpornymi na zmywanie lub na szorowanie), ponieważ będą miały znacznie dłuższą trwałość. Dotyczy to szczególnie ścian wygładzonych szpachlówkami.
? Świeżo położone płyty gipsowo-kartonowe należy zagruntować farbą podkładową GRUNT ŚNIEŻKA a następnie (podobnie jak powyżej) także warto pomalować farbą odporną na zmywanie lub szorowanie - dotyczy to także powtórnego malowania płyt gipsowo-kartonowych.
? Jeżeli ściany były wcześniej malowane wielokrotnie niewiadomego rodzaju farbami nie warto stosować droższych farb zmywalnych lub tym bardziej szorowalnych! Nawet lepsza farba nałożona na słabe podłoże nie spełni dobrze swojego zadania - czyli na stare, słabe, wielowarstwowe podłoża należy zastosować tańszą farbę rodzaju T. Nie jest to oczywiście regułą - należy ocenić stan podłoża i przyczepność nałożonych wcześniej warstw. Jak to zrobić? Należy dokładnie przyjrzeć się ścianom, można wykonać prosty test - w kilku miejscach należy przykleić i mocno docisnąć do ściany samoprzylepną taśmę malarską i następnie oderwać ją energicznym ruchem. Jeżeli do taśmy przyklejona jest stara farba to po pierwsze należy do malowania stosować tańsze farby rodzaju T a po drugie oznacza to, że przyczepność starych farb do podłoża jest znikoma i raczej należy je namoczyć i usunąć mechanicznie przed malowaniem. Niestety oznacza znaczny nakład pracy i konieczność późniejszego wyrównania ścian przy pomocy szpachlówek Acryl Putz. Ale po całkowitym usunięciu starych powłok i zaszpachlowaniu całych ścian efekt będzie olśniewający.
? W pomieszczeniach, w których ściany nie będą narażone na intensywne ścieranie, a na malowanie nie chcemy wydać niepotrzebnie pieniędzy należy użyć najtańszej farby rodzaju T
? Jeżeli mimo tego chcemy uzyskać wymalowania odporne na zmywanie - należy usunąć mechanicznie słabe stare powłoki malarskie, wyrównać ewentualne nierówności szpachlą i zastosować farby rodzaju M lub S
? Aby obniżyć koszty, do malowania sufitów, bez względu na to czy są malowane pierwszy, czy kolejny raz, można użyć najtańszych farb rodzaju T odpornych na ścieranie na sucho - ma to znaczenie szczególnie przy większym malowaniu np. gdy przystępujemy do malowania całego nowo wbudowanego domu (przy malowaniu jednego pomieszczenia nie polecamy tej metody ze względu na kłopot - potrzeba kupna dwóch farb itp.)
Farby FFiL ŚNIEŻKA S.A. rodzaju T odporne na ścieranie na sucho:
ŚNIEŻKA ULTRA BIEL - najtańsza farba emulsyjna Śnieżki (bardzo biała)
EKO-SNIEŻKA luksusowa - najpopularniejsza farba emulsyjna Śnieżki - doskonały kompromis jakości i ceny, minimalna zawartość szkodliwych dla zdrowia substancji i podwyższona odporność na ścieranie - odporna na delikatne zmywanie
Farby FFiL ŚNIEŻKA S.A. rodzaju M - odporne na zmywanie:
ŚNIEŻKA EXTRA - farba emulsyjna do której można dodawać wapno
ŚNIEŻKA MAX - farba emulsyjna o dużej sile krycia i wysokiej wydajności (1-2 krotne malowanie)
EURO-ŚNIEŻKA - farba emulsyjna tiksotropowa, tzw. jednowarstwowa lub jednokrotnego malowania, dodatkowo zupełnie nie kapie
Farby FFiL ŚNIEŻKA S.A. rodzaju S - odporne na szorowanie:
ACRY-ŚNIEŻKA - "najmocniejsza" farba emulsyjna Śnieżki
BIO-ŚNIEŻKA - jest to Acry Śnieżka czyli "najmocniejsza" farba emulsyjna Śnieżki, ale dodatkowo zawiera tzw. biocydy, przez co należy ją stosować w pomieszczeniach wilgotnych: kuchniach, łazienkach, piwnicach, gdzie na ścianach może dochodzić do zagrzybienia.
Czy wiesz że:
Farby emulsyjne do wnętrz dzielą się na trzy rodzaje: T, M i S
Litery oznaczają słowa: tarcie, mycie szorowanie.
Rodzaj T - najtańsze, odporne na ścieranie/tarcie na sucho
Rodzaj M - średnio drogie - są odporne na zmywanie
Rodzaj S - najdroższe - odporne na szorowanie (trzy razy "lepsze" od odpornych na zmywanie)
Dobór farby emulsyjnej do malowania pomieszczenia jest kompromisem pomiędzy stanem w jakim znajdują się przeznaczone do malowana ściany, oczekiwaniami co do wytrzymałości nowej powłoki malarskiej i zasobnością portfela klienta.
-do góry- |
O firmie
